میدونی یه حرفایى هست که ممکن آدم روش نشه بزنه
ولی اگه تو دلت بمونه یه عقده میشه بیا با هم دردل کنیم
زنگ مدرسه خورد همه کتابو دفترو جمع کردن واسه ادامه رفتن
همه شاد از اینکه حالا برن خونه خوب چیزى نیست که اونارو برنجونه
ولى خونه واسه من بود طور دیگه یاس داستانشو اگه بتونه میگه
تودلم به همکلاسیام گفتم خوشبحالت همیشه اساس ماها بوده پشت وانت
تو باید الان برى تکالیفو بنویسیو بعد بشینی به تماشاى تلویزیون
بابا سر شام به بچش بناز پس فردا تو سر حالى سر کلاس درس
ولى من نمیخوام که برم خونه واسه چى برم حالا که دلم خونه
وقتى که دردا منو دوره کردن مثل طناب دار پیچیدن به دوره گردن

من خیلى تنهام تو دلم خیلى حرفا
مى خونم من از دردا بیا غمو از دلم بردار
یاس
میشینم فکر میکنم و به خودم میگم آیا داستان من بدتر نبود از بینوایان؟
قصه ى روز فرار ما به یه شهر مرزى توى اتاق بى چراغ یه شمع قرضى
تو خونه یى که از بیمارى مادر تب کرد پول دارو نبود یعنى باید صبر کرد؟
تا کى؟ کى به داد این حس برسه؟
وجود من پر از درد و استرس
هر چى داد فریاد زدمو هر چى اشک انگار صدام مى پیچید به خودم بر مى گشت
تو خونه و خیابون حتى هنگام درس توى فکر اینکه فردا دم زندان قصر
چطور هشت ساعتو بکوب بشینم تا بابامو از پشت شیشه یک ربع ببینم
مهم نبود زندگى کنم با نون خشک مهم اینه کودکى منو قانون کشت
نمیخواى بمیرى شیرینى جون آدم دلبل من واسه ى زندگى خونوادمه خونواده یى که روز خوش نداشتن خواستن ولى دشمنا نذاشتن
نترس خدا تورو واسه درد انتخاب کنه چون این دردا قبلآ روى یاس امتحان شده
واسه خدا بودم مثل موش آزمایشگاه نتیجها روبرو شده باز با اشکال
مشکلاتى که میخونم توى گوشه ی قلبم چونکه نمیخوام دنبال سوژه بگردم
سوژه زندگیمه که شدم یه سر ویران ولى مهم اینه هنوز هستم پسر ایران
آره کمر من زیر اینبار خمیده شد ولى قدرتى تو وجودم دمیده شد
من به آیندهاى روشن اعتقاد دارم چونکه آیندها هم به من اعتماد دارن

من خیلى تنهام تو دلم خیلى حرفا
مى خونم من از دردا لبیا غمو از دلم بردار
من خیلى تنهام تو دلم خیلى حرفا
مى خونم من از دردا بیا غمو از دلم بردار